dinsdag 14 juli 2009

Rudy en Lucia in Cornwall

Dit is het online dagboek van onze kampeervakantie in Cornwall.
Ingrediënten:
  • oude stenen
  • kerkjes en kastelen
  • mythes en legenden
  • pasties en cream tea
  • konijnen en lama's
  • palmen
  • zon, zee,zand
  • regen, hagel en wind
Scroll van onder naar boven of gebruik de navigatie rechts. Klik op de foto's voor een groter beeld.

zondag 12 juli 2009

Back home

De camping in Lingfield was geen succes. De landende vliegtuigen zorgden tot laat in de nacht voor veel lawaai. Ze vlogen zo laag dat door de trillingen voortdurend een autoalarm aansloeg.

Een andere camping zoeken met de slechte weersvooruitzichten leek ons geen goed idee. We besloten in te pakken en huiswaarts te keren.

In Dover namen we opnieuw de veerboot van Norfolkline naar Duinkerken. Aan boord aten we nog een degelijke portie fish & chips en in de vooravond waren we opnieuw in Gentbrugge.

zaterdag 11 juli 2009

Vliegtuigspotters

Door de regen van de laatste dagen besloten we de terugweg aan te vatten. We vorderden traag door de vele wegenwerken, smalle wegen, vakantiedrukte...

Een camping vinden was ook niet evident. Uiteindelijk zijn we op de Long Acres Camping & Caravan Site in Lingfield beland. Een plaatsje op een 20-tal km van Gatwick. En dat hebben we geweten. Om de vijf minuten een landend vliegtuig, ideaal voor vliegtuigspotters maar niet voor rustzoekers.

De camping was -om ons onduidelijke redenen- superbeveiligd. Je kon er niet binnen of buiten zonder code, idem voor de sanitaire blokken.

Gecombineerd met de besparingsdrang van de uitbaters werd een nachtelijk plasje een moeilijke onderneming: in het pikdonker een code intikken (hoe stonden die toetsen nu alweer?), op de tast een lichtschakelaar zoeken die midden je plasje weer uitfloept, op de tast weer naar buiten...

Telegraph Museum & Mousehole

De volgdende 'indoor'-activiteit op ons lijstje was het Porthcuno Telegraph Museum. In Porthcuno kwamen veel onderzeese telegraafkabels aan land. Deze waren zeer kwetsbaar en in 1941 werden tunnels gegraven om de installaties in onder te brengen. Je kunt de tunnels bezoeken, tenminste als je op tijd bent. Het museum sluit om 17 uur en na 16 uur kom je er niet meer in. Jammer genoeg waren wij te laat.
Op naar de volgende ...

Mousehole kon niet gesloten zijn. Dat wisten wij zeker. Dit kleine vissersdorpje met zijn eeuwenoude huisjes is één van de toeristische toppers van Cornwall. Ongetwijfelt leuk als het niet regent.

Levant Mine & Cape Cornwall

In de Levant Mijn is nog een werkende beam-engine te zien. Jammer genoeg niet open op zaterdag.

Onze volgende stop was Cape Cornwall. Dit werd vroeger als het meest zuidelijke punt van Engeland beschouwd.
Je kunt hier prachtig wandelen maar we hadden er geen zin in bij dit regenachtig stormweer.

De echte zuidelijkste punt, Land's End, lieten we links liggen. Deze plaats is nu één groot themapark. Je moet zelfs betalen om bij de paal te komen die Land's End markeert.

Geevor Tin Mine

De Geevor Tin Mine is de grootste bewaarde tinmijn in Europa. De mijn was in gebruik tot 1990, maar de oudste ontginningen dateren reeds van eeuwen geleden.

Alle bovengrondse gebouwen zijn nog te bezoeken. Er is ook een interessant museum over de mijnbouw in Cornwall door de eeuwen heen. Daarenboven kan je een rondleiding volgen in de 18de eeuwse ondergrondse mijntunnels.

We sloten ons bezoek af in het café met een Geevor Pasty voor Rudy en een Cream Tea voor mij.

Dit was één van de interessantste mijnsites die wij bezochten en terecht op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Zennor en Pendeen

Het regent onafgebroken sedert gistermiddag en daarom zoeken we 'indoor'-activiteiten in het uiterste Zuiden van Cornwall. St Ives slaan we over wegens te nat. Onze eerste stop wordt het Wayside Folk Museum in Zennor. Jammer genoeg gesloten. Het museum werd beschadigd door overstromingen in april.
Op naar de volgende attractie: de vuurtoren van Pendeen. Dit is de enige vuurtoren die nog een misthoorn in gebruik heeft. Deze zou om de 20 seconden te horen zijn. Ondanks de dikke mist hebben we niets gehoord. Jammer genoeg is de vuurtoren niet langer toegankelijk voor het publiek.
Op naar de volgende.....

vrijdag 10 juli 2009

Tregonning Hill

Ondanks de regen besloten we toch op pad te gaan. We kozen het 2de wandelparcours vanaf onze camping: Tregonning Hill. De wandeling begint door de velden van Carleen. Zoals gewoonlijk zagen we de wilde konijntjes langs alle kanten wegstuiven.

Redelijk snel begon de klim naar Tregonning Hill. Op deze heuvel werd in de 18de eeuw kaolien (Chinese klei) ontdekt. Hierdoor waren de Britse porseleinproducenten niet langer afhankelijk van Chinees kaolien.

Vanop de heuveltop hadden we een prachtig zicht op de Mount Bay en St Michael's Mount. Er staat een monument voor de gesneuvelden van de twee wereldoorlogen.

Mullion Cove & Harbour

Mullion Cove is een inham langs de klippenkust van het 'Lizard' schiereiland.
In de inham werd aan het einde van de 19de eeuw een vissershaventje gebouwd. Nog steeds wordt er op krab gevist. Er is ook een klein strandje met zicht op Mullion Island.

Coast Path van Mullion naar Mullion Cove

Deze morgen waren we van plan het Marconi Centre te bezoeken in Poldhu. Hier experimenteerde Marconi met draadloze Transatlantische uitzendingen. Jammer, maar het centrum was enkel 's namiddags open.

Plan B: langs het coast path naar Mullion Cove. Een meevaller. Ook Mullion bleek een leuk plaatsje.

donderdag 9 juli 2009

English Public footpaths

In Orcheston maakten we voor het eerst kennis met de "public footpaths".
Dit zijn voetpaden door velden en bossen die reeds honderden jaren gebruikt worden, maar over privaat terrein lopen. De paden zijn in het Verenigd Koninkrijk wettelijk beschermd zodat wandelaars recht op doorgang hebben (right of way).

De paden zijn bewegwijzerd, maar de minder gebruikte paden zijn soms overwoekerd. Je moet dikwijls over muurtjes of hekken klauteren en natuurlijk dieren en beplanting respecteren.

De public bridleways vallen onder hetzelfde systeem.
Bridleways bieden naast wandelaars ook fietsers en paardrijders recht op doorgang.

Hetzelfde systeem bestaat in België. Ondermeer de stichting Omer Wattez en de Trage Wegen vzw ijveren voor het opnieuw in gebruik nemen van deze voetwegen.

Marazion

Het kustdorpje aan de overkant van St Michael's Mount is Marazion.

Het is een leuk toeristisch plaatsje in de 'Mount bay'.

De mooie stranden trekken veel dagjesmensen, maar je stopt beter geen biertjes in je frigobox.

Saint Michael's Mount Harbour

Het haventje van het eiland was zeer belangrijk omdat Marazion geen haven had.
Reeds in de 15de eeuw werd een pier gebouwd. In 1727 werd de haven uitgebreid waardoor het inwonersaantal van het dorpje aan de voet van de rots steeg tot een 300-tal. In 1823 werd de haven nog
eens vergroot voor boten tot 500 ton.

Nu wonen er nog een 30-tal mensen in de woningen aan de haven. Voornamelijk onderhoudspersoneel van het kasteel en de tuinen.

Saint Michael's Mount Fortress

Vanaf de 14de eeuw werd de priorij een versterkte burcht.
Tijdens de volgende eeuwen volgden vele belegeringen, ondermeer door de Spaanse Armada in 1588.
De familie St Aubyn kocht de Mount in 1659 en woont er nog steeds. Vanaf de 20ste eeuw werd de burcht verbouwd tot een comfortabel landhuis. In 1954 schonk de familie de Mount aan de National Trust.
Tijdslijn van St Michael's Mount.

Saint Michael's Mount Priory

Het eerste klooster werd reeds in de 8ste eeuw gebouwd. Onder de Normandiërs
werd de priorij bezit van de abdij van de Mont Saint Michel in Frankrijk. De Mount werd een belangrijk pelgrimsoord.
Dat bleef zo tot het klooster in de 15de eeuw ontmanteld werd en omgebouwd tot een versterkte burcht.
De versterkte kerktoren, de kapel en de prachtige refter zijn overblijfselen van de priorij.

Saint Michael's Mount Gardens

In de middeleeuwen werden de eerste kruidentuinen aangelegd. Er graasden later zelfs koeien op een stukje weide aan de haven.
Geleidelijk aan werden de moestuinen omgevormd tot siertuinen.

De basis voor de huidige tuinen werd gelegd in de 19de eeuw.

Aan de zuidkant van de rots werden terrastuinen aangelegd met exotische planten. De zogenaamde hangende tuinen. Door de warme golfstroom heerst hier een microklimaat waarin zelfs palmen, bananenplanten en andere subtropische planten gedijen.

Saint Michael's Mount Causeway

De causeway (dam) is eeuwen geleden aangelegd met granieten blokken.
Vanop het strand van Marazion stap je in een 10-tal minuutjes naar het eiland. Als het laagtij is tenminste.
Bij vloed overstroomt de weg en dat gaat verrassend snel. Dat mochten wij aan den lijve ondervinden.
Hou je de voeten liever droog, dan kan je een bootje nemen.

Saint Michael's Mount

Saint Michael's Mount ligt in de 'Mount's bay' rechtover het kustplaatsje Marazion.
Zoals op de Mont Saint-Michel in Normandië (Frankrijk) verscheen ook op dit getijdeneiland de aartsengel Michaël. Vandaar de naam.
Het eilandje is kleiner dan zijn Franse tegenganger. Het wordt nog steeds bewoond door een 30-tal inwoners. De familie St-Aubyn bewoont vanaf de 17de eeuw het kasteel.
De National Trust is sinds 1954 eigenaar en beheerder van het volledige eiland.

woensdag 8 juli 2009

Down the Valley

De omgeving van de camping is een waar wandelparadijs. Overal zijn paadjes door velden en bosjes.

De camping heeft drie wandelcircuits uitgestippeld. Wij wandelden de 'Down the Valley'-wandeling: "... a pretty circular walk down the valley towards Breage".

Het was een prachtige wandeling van een 7-tal km langs public footpaths, velden, holle wegen, heide en moerassen.

We kwamen wilde konijntjes tegen, paarden en zelfs enkele lama's. Ze waren blijkbaar al even verbaasd als wij.

Wat verder passeerden we langs een oude schoorsteen. Overal waar je komt zie je deze stille getuigen van de rijke mijnbouwgeschiedenis van Cornwall.

Cornish food

Gisteren hebben we al kennis gemaakt met de 'Cornish pasty'. Pasties zijn een soort deegflappen met hartige vulling. De traditionele vullig is een mengeling van biefsteak, aardappelen, koolraap en ui. Er bestaan ook andere varianten met kaas, kip, groenten ...
We kochten onze flappen bij Pengenna, een gerenommeerde pasty-bakkerij. Ze waren verrukkelijk.

Clotted cream was ons tweede experiment. Clotted cream houdt het midden tussen room en slagroom. De lekkernij wordt gegeten op gebak, aardbeien,...
Rodda's is de bekendste en grootste industriële producent. Dit zijn de potjes die ik proefde. Er zijn ook veel kleine artisanale producenten. In Europa is het een erkend streekproduct. Clotted cream kan dus alleen in Cornwall gemaakt worden.

Clotted cream is één van de ingrediënten van Cornish cream tea. En dat brengt ons bij de derde lokale lekkernij.
Cream tea wordt door Engelsen 's middags als licht maal, of als 4-uurtje gegeten.
Je krijgt een pot tea, twee scones, een potje aardbeienjam en een potje clotted cream. Je snijdt de scones middendoor, legt er een laagje jam op en daarboven een laagje clotted cream: lekkeeeeer!

Meer info over Cornish food.

Lower Polladras Touring Park

Door de aanhoudende wind hebben we iets vroeger dan voorzien, andere oorden opgezocht. Zuidelijker en landinwaarts, de kustwind hadden we nu wel gehad.
Na een tijdje zoeken belandden we in Polladras een gehucht van Carleen. Dit dorpje ligt zo'n 10 km van de kust in de buurt van Helston.
Deze camping was één van de beste waar we ooit kampeerden: rustig, ruim, comfortabel, landelijk,....

dinsdag 7 juli 2009

Tintagel castle

Het kasteel van Tintagel zou één van de toeristische hoogtepunten van deze streek zijn. Ik ben nochtans een kasteelfreak (volgens Rudy), maar dit zegt mij niet veel. Er resten slechts enkele ruïnes. De resten liggen deels op het vasteland, deels op Tintagel eiland. De kloof tussen beide delen is overbrugd.
Het kasteel heeft niets te maken met Koning Arthur. Het werd gebouwd in opdracht van Richard, Graaf van Cornwall in de 13de eeuw.

Tintagel Island

Op dit eiland zou volgens de legende Koning Arthur geboren zijn.
Het is enkel toegankelijk via de ruïnes van het 13de eeuws kasteel.

Het eiland dat eigenlijk een schiereiland is, is niet bewoond. Daarom is het een waar vogelparadijs.

Net zoals grote delen van de kust rond Tintagel is het eiland in het bezit van de National Trust. Deze onafhankelijke organisatie beschermt zowel natuurlijk, industrieel als cultureel erfgoed.

Tintagel Church

De St Materiana-kerk van Tintagel werd gebouwd in de 11de eeuw. De Normandische kerk ligt buiten de dorpskom op een kale klip nabij de kust.
Je vindt er niet alleen Normandische overblijfselen, maar ook vondsten uit de Romeinse tijd. Graven van zeelui herinneren aan de vele schipbreuken voor deze kust.

The old post office in Tintagel

Dit pitoresk gebouwtje is ongeveer 600 jaar oud. Het was oorspronkelijk een 'Cornish longhouse'. Door de eeuwen heen werd het verbouwd. In 1903 werd het bezit van de National Trust, die het volledig renoveerde.

Van 1840 tot 1895 was het een postkantoor vandaar de naam. De brievenbus in de muur is nog de oorspronkelijke en één van de oudste van het land.

Heel typisch is het dak, dat bedekt is met de plaatselijke leisteen. De speciale schoorsteen werd pas in de 19de eeuw toegevoegd.

King Arthur and the Slate Coast

Deze voormiddag bezochten we eerst het visitors centre. Daar kochten we een brochuurtje met een wandelparcours om en rond Tintagel.

Walk name: King Arthur and the Slate Coast
(Volgens de legende zou Tintagel het kasteel van Koning Arthur geweest zijn. 'Slate' is Engels voor leisteen. Overal langs de kust vind je leisteengroeven. De meeste huizen hebben nog steeds een leisteendak.)

De wandeling van ongeveer 8 km start langs de voornaamste bezienswaardigheden in het dorp. Daarna gaat het richting kust tot aan de ruïnes van Tintagel-castle.

Start + finish: Tintagel, Visitor Centre
Distance: 5 miles (8 km)
Grade: Moderate/Difficult
Terrain: Mostly good paths, tracks and lanes, with some short lengths of rocky surfaces and a couple of steep gradients

Juist iets voor ons!

Stormy weather

Volgens de 'Rough Guide' was de camping prachtig gelegen maar toch beschut... nou ja.
Het viel gisteren al niet mee om de tent omhoog te krijgen bij windkracht 10. Vannacht werd het zo mogelijk nog erger. De wind beukte constant op de tent in. Daar bovenop bleef het de ganse nacht regenen.
Gelukkig viel de schade deze morgen mee. Rudy had de tent stevig verankerd en de hevige wind droogde alles supersnel.

In het visitorscentre stond een boekje over de mythe van het weer in Cornwall. Kort samengevat: het is iets warmer door de golfstroom, maar het is natter en er is meer wind dan in de rest van Engeland. De Noordkust van Cornwall is qua regen en wind zelfs te vergelijken met Schotland. Niet onmiddellijk een referentie voor goed weer!

maandag 6 juli 2009

The South West Coast Path National Trail

Na de verkenning van het dorpje volgden we de pijlen richting Coast Path.

The South West Coast Path National Trail volgt de contouren van de kust van Cornwall. Goed voor 630 mijl wandelpaden langs kustdorpjes, velden, klippen en strandjes.

Het Coast Path is een stuk van de National Trails, de Engelse lange afstandswandelroutes, vergelijkbaar met de Franse GR's.

Geen rood-witte streepjes hier, maar eikeltjes op houten paaltjes.

Cornwall

We zijn er, Cornwall, onze bestemming!
Cornwall ligt in het uiterste Zuidwesten van Engeland. De oorspronkelijke inwoners van Cornwall beschouwen zich veeleer Cornish dan English.
Het Cornish dat verdrongen werd door het Engels, kent een revival. Deze Keltische taal wordt slechts door een paar duizend mensen gesproken. Toch vind je in veel plaatsen tweetalige opschriften. Kernewal (=Cornwall) en Kernewek (=Cornish).
Cornwall telt ongeveer een half miljoen inwoners. Er is een milde vorm van zelfbestuur door de Cornwall Council die zetelt in de hoofdplaats Truro.
Sedert de terugval van de visserij en de mijnindustrie is toerisme de belangrijkste economische activiteit.
 
µ